Op naar San Francisco

YosemiteVandaag kwamen we na weer een lange trip eindelijk op een morderne plaats: San Francisco. De route voerde ons opnieuw door een schitterend natuurgebied. Dat was dit keer Yosemite National Park.

Robin beet om tien uur ‘s ochtends met Michael Jackson uit de luidsprekers het spits af als chauffeur. In de hoop dat San Francisco fatsoenlijkere ontbijtmogelijkheden biedt ontbaten we nog één keer bij de Mac. Het eten kwam ons zo de strot uit dat Dale zelfs zijn plastic beker prefereerde boven zijn pannekoeken en Egg MacMuffun (foto).

Eenmaal in Yosemite National Park was de reis opnieuw alle moeite waard. Het indrukwekkende berggebied (foto’s) was mooi om te zien, meerdere keren stapten we dan ook uit om het van dichtbij te bekijken en foto’s te nemen.

Rob leek het een leuk idee om met zijn professionele camera portretfoto’s van iedereen te maken met de gigantische bergen op de achtergrond. Alleen deed het bekende probleem zich voor: hij stond dan weer nergens op. Dale bood heel lief aan dan maar een foto van hem te maken. Rob ook weer blij. In de auto werd zijn enthousiasme echter minder: “Hé, mijn foto is helemaal niet scherp…”. Dale leek er niet echt mee te zitten: “Dan doe je het maar zelf.”

De lange autoritten zijn soms vermoeiend. Vandaar dat het iedereen een leuk idee leek om via een bergpad lopend wat van de natuur te bekijken. Het steile pad omhoog viel sommigen echter zwaar tegen (foto). René en Dale opperde na één minuut al om “terug naar de auto te gaan”, terwijl Robin moeite had het steile pad met zijn slippers te beklimmen. “Doe je schoenen aan als we gaan lopen”, zei ik nog meerdere keren. Maar zoals Mario tegen me zei: “Je moet het kinderlijk benaderen. Dus voortaan gaan we gewoon niet eerder weg tot hij z’n schoenen aan heeft.” Ter verdediging van Ro; toen hij en ik even later wat rotsen beklommen om bij een waterval (foto) te komen ging dat prima op z’n slippers. En dat terwijl de rest van de groep er geen
kracht meer voor had.

Het wordt in ieder geval goed duidelijk dat we de hitte van de woestijn langzaam achter ons laten. De natuur wordt groener en de temperatuur is gedaald naar zo’n 36 graden.

Ook werden we vandaag geconfronteerd met nog scherpere zigzagwegen. De afdaling, die ik voor m’n rekening nam, bestond uit honderden kleine haarspeldbochten. We reden dan ook langzaam (lees: echt langzaam) naar beneden. De boys mochten kiezen uit de cd van Johnny Cash en Tina Turner. Gezien ze de eerste – heel schandalig – niet konden werd het Tina. Niemand was er blij mee, maar ik reed dus ik bepaalde. De laatste twee uur reed Rob. De hardcore die hij opzette was volgens mij niet veel beter.

Naast de bijzondere natuur heeft de reis nog iets goeds opgeleverd: San Francisco. Eindelijk zijn we in een grote, morderne en hippe stad. Wel hebben we opnieuw flink wat graden ingeleverd. Bij aankomst was het zo’n 13 graden, en een enorme mist trok vanuit zee over de stad. Hopelijk wordt het overdag nog boven de 20 graden.

In ons hotel – dat zich middenin het centrum bevindt – gaan we vanavond vooral even relaxen, maar morgen verruilen we het voor de stad zelf. Dan uiteraard ook weer een nieuw verslag van onze belevenissen.

Lees ook:Op naar San Diego, op naar SeaWorld
Lees ook:Las Vegas by night: nog indrukwekkender
Lees ook:Met volle tassen in een bruisende stad
Lees ook:Al ‘sightseeing’ terug naar Las Vegas
Lees ook:Slingerend door Sequoia dieper Californië in