Met volle tassen in een bruisende stad

Vandaag ontdekten we eindelijk San Francisco (foto’s). De stad was een behoorlijke verbetering in vergelijking met onze vorige verblijfplaatsen. Althans, de stad bruist meer. De uitgaansmogelijkheden zijn hipper en de winkels moderner.

Zo ontbeten we vanmorgen eindelijk eens fatsoenlijk. Om de hoek van ons hotel zat een klassieke Amerikaanse diner (foto’s). In een mooie hoekbank genoten we van broodjes met “scrambled eggs” en bakken “fresh fruit”. Het waren wel Amerikaanse maten; zo werden de cappuciono’s van mij en Mario geserveerd in heuze soepkommen. Dat was een fotomoment waard, al moest Mario wel eerst even zijn haar goed doen (foto’s).

Toch was de start van de dag voor sommigen minder. Terwijl Mario en ik vol lof waren over de toplocatie van het hotel en René en Rob de heerlijke bedden waardeerden, was Robin “not amused”. Hij kreeg zijn douche niet aan de praat. “Wat een kuthotel”, zei hij toen hij bedroevend de kamer van Mario en mij binnenkwam. Toen hij vertelde in plaats daarvan maar een bad genomen te hebben barstten we in lachen uit. Ro zag de humor er niet van in: “Ja, wat moest ik dan?” Toen Dale even later zei wel gewoon gedouched te hebben hadden we het helemaal niet meer. “Je moest gewoon dat knopje indrukken”, aldus Dale. Gelukkig kan Robin morgen weer genieten van een heerlijke douche.

Eenmaal in het centrum keken we onze ogen uit. Hoge gebouwen, heel veel auto’s en massa’s mensen bepalen het straatbeeld (foto’s). De vele designwinkels bracht iedereen in de winkelstemming. Eindelijk
eens geen foute aggenebbeswinkels waar je alleen maar t-shirts met ‘Viva Las Vegas’ kan kopen. We deelden ons op in twee groepen; Robin, Dale en Rob gingen links, Mario, René en ik rechts. “Als dat maar goed gaat”, zei Mario nog. En ja hoor; de boys presteerden het het om vanuit het middelpunt van de stad, Union Square (foto), terecht te komen in één of andere achterbuurt. “Ik zag een neger op straat liggen, ik dacht dat hij dood was”, zei Robin met grote ogen. Dan was ons resultaat beter. René was twee tassen met t-shirts en een
bodywarmer rijker, Mario een Ray Ban-zonnebril en ik twee Armani-shirts.

Het enige jammere zijn de vele zwervers op straat, maar dat heb je in alle grote Amerikaanse steden. Op iedere straathoek staan ze met geamputeerde benen, een bek zonder tanden en zielige huisdieren te
bedelen voor wat eten. Het ‘hoogtepunt’ was een zwerver die goudeerlijk was, op zijn kartonnen bord stond: “why lie, I need a beer!”

Rond tien uur ‘s avonds begonnen we uiteindelijk aan ons – opnieuw fatsoenlijke – avondeten. En nieuw in San Francisco: stappen! Vanavond bijten er daarmee het spits af. Morgen daarover een uitgebreid verslag.

Lees ook:Een vruchtbare start in Las Vegas
Lees ook:Op naar San Francisco
Lees ook:LA Dodgers: 12, Cincinnati Reds: 3
Lees ook:De Grand Canyon: wonderbaarlijk én gevaarlijk
Lees ook:Slingerend door Sequoia dieper Californië in